नेल्सन दिलीपकुमार दिग्दर्शित सिक्वेलमध्ये रजनीकांतचा दमदार अंदाज; पहिला भाग मनोरंजक, मात्र उत्तरार्धात कथानकाचा वेग मंदावतो. मोहनलाल, शिवराजकुमार, विजय सेतुपती आणि हृतिक रोशन यांच्या उपस्थितीने वाढली चित्रपटाची रंगत.
मुंबई : वयाच्या ७५व्या वर्षीही पडद्यावर आपला दबदबा कायम राखणाऱ्या सुपरस्टार रजनीकांत यांनी ‘जेलर २’मधून पुन्हा एकदा प्रेक्षकांचे लक्ष वेधून घेतले आहे. दिग्दर्शक नेल्सन दिलीपकुमार यांनी २०२३ मधील यशस्वी ‘जेलर’चा पुढचा भाग अधिक अॅक्शन, नव्या खलनायकांची फळी आणि मोठ्या स्टारकास्टसह सादर केला आहे. विनोद, भावनिक प्रसंग, दमदार संवाद आणि रजनीकांत यांची खास शैली यामुळे चित्रपट मनोरंजनाची मेजवानी ठरतो. मात्र, उत्तरार्धात काही प्रसंग लांबल्याने कथानकाचा वेग कमी होतो.
काय आहे ‘जेलर २’ची कथा?
‘जेलर २’मध्ये रजनीकांत पुन्हा एकदा टायगर मुथुवेल पांडियनच्या भूमिकेत दिसतात. पहिल्या भागात मूर्तींची तस्करी करणाऱ्या गुन्हेगारी टोळीविरोधात लढणाऱ्या पांडियनला यावेळी निवृत्तीनंतर शांत आयुष्य जगायचे आहे. तो तामिळनाडूमधील एका छोट्या शहरात सुपरमार्केटमध्ये पर्यवेक्षक म्हणून काम करत असतो.
मात्र, स्थानिक महापालिका अधिकाऱ्यासोबत झालेल्या वादानंतर त्याच्या व्यक्तिमत्त्वातील वेगळी बाजू समोर येते. त्यानंतर तो फळांचे दुकान चालवणाऱ्या स्थानिक डॉन मूर्तीचा (नामो नारायण) चालक बनतो. दरम्यान, वर्मनच्या टोळीतील दिलीप (सुराज वेंजारामूडू) आणि त्यांचा प्रमुख बोधी कल्पक (एस. जे. सूर्या) आपल्या नेत्याच्या मृत्यूला जबाबदार असलेल्या व्यक्तीचा शोध घेत असतात.
बोधी कल्पक आणि पांडियन यांच्यातील संघर्ष वाढत जातो आणि निवृत्त जेलरला पुन्हा हिंसक जगात उतरावे लागते. आपल्या भूतकाळाशी सामना करताना पांडियन मूर्ती तस्करी करणाऱ्या टोळीचा कायमचा बंदोबस्त करू शकतो का, हा चित्रपटातील महत्त्वाचा प्रश्न आहे.
पहिल्या भागात विनोद आणि भावनांचा सुरेख मेळ
नेल्सन दिलीपकुमार यांनी पहिल्या भागात तामिळनाडू आणि केरळमधील घटनांची मांडणी करताना विनोद आणि भावनिक प्रसंगांचा चांगला वापर केला आहे. त्यांच्या वैशिष्ट्यपूर्ण कोरड्या विनोदामुळे कथानक रंजक बनते. सुराज वेंजारामूडू, योगी बाबू आणि नामो नारायण यांच्या व्यक्तिरेखांच्या माध्यमातून पुढील संघर्षाची उत्सुकता वाढवली जाते.
मध्यंतरानंतर कथा गोव्याकडे वळते. यानंतर संघर्षाची तीव्रता वाढते आणि अनेक नवीन व्यक्तिरेखा कथेत प्रवेश करतात. मात्र, एकाच वेळी अनेक पात्रे, संघर्ष आणि लांब अॅक्शन दृश्ये दाखवण्याच्या प्रयत्नात काही प्रसंग ताणले गेल्यासारखे वाटतात. त्यामुळे उत्तरार्धात चित्रपटाचा वेग काहीसा कमी होतो.
तरीही अॅक्शन आणि कॉमेडी यांचा समतोल राखण्याची नेल्सन यांची शैली चित्रपटाला वेगळी ओळख देते.
रजनीकांतचा करिष्मा हेच चित्रपटाचे सर्वात मोठे बलस्थान
‘जेलर २’चा सर्वाधिक प्रभावी भाग म्हणजे रजनीकांत यांची पडद्यावरील उपस्थिती. त्यांच्या देहबोलीतील सहजता, विनोदी प्रसंगांवरील अचूक टायमिंग आणि संवादफेकीतील आत्मविश्वास यामुळे साधे प्रसंगही प्रेक्षकांसाठी खास ठरतात.
चित्रपटात अनेक ठिकाणी त्यांच्या केवळ नजरेतून, थांबून बोलण्यातून किंवा एखाद्या संवादातून वातावरण बदलते. मोठ्या अॅक्शन दृश्यांपेक्षाही संयत अभिनयातून निर्माण होणारा प्रभाव काही प्रसंगांत अधिक जाणवतो.
‘५० वरुषम आना एन्ना, यार यारो अझिक्का ट्राय पन्नी, आना यारालुम मुडियाला’ हा त्यांचा संवाद चित्रपटगृहांत सर्वाधिक टाळ्या आणि शिट्ट्या मिळवणाऱ्या प्रसंगांपैकी एक ठरतो. गेल्या ५० वर्षांत अनेकांनी आपल्याला मागे खेचण्याचा प्रयत्न केला, पण कोणालाही ते शक्य झाले नाही, असा या संवादाचा आशय आहे. रजनीकांत यांची अनेक दशकांपासूनची लोकप्रियता आणि चाहत्यांशी असलेले नाते या प्रसंगातून अधोरेखित होते.
नव्या कलाकारांची भर; सुराज वेंजारामूडू आणि एस. जे. सूर्या प्रभावी
चित्रपटात राम्या कृष्णन, योगी बाबू आणि मिर्ना हे कलाकार पुन्हा दिसतात. नव्याने सहभागी झालेल्या कलाकारांमुळे चित्रपटाचा आवाका वाढतो.
मल्याळम अभिनेता सुराज वेंजारामूडू याने दिलीपच्या भूमिकेत प्रभावी काम केले आहे. त्याच्या अभिनयामुळे खलनायकाच्या व्यक्तिरेखेला गंभीरता आणि धोकादायकपणा मिळतो. एस. जे. सूर्या बोधी कल्पकच्या भूमिकेत आपल्या वैशिष्ट्यपूर्ण आणि काहीशा विक्षिप्त अभिनयशैलीने लक्ष वेधून घेतात.
विद्या बालन नकारात्मक भूमिकेत दिसतात. त्यांची निवड वेगळी वाटत असली, तरी त्यांच्या अभिनयासाठी आणखी वाव मिळायला हवा होता, असे जाणवते. मोहनलाल, शिवराजकुमार, विजय सेतुपती, मिथुन चक्रवर्ती आणि हृतिक रोशन यांच्या उपस्थितीमुळे चित्रपटाची स्टार व्हॅल्यू वाढते. मात्र, प्रत्येक व्यक्तिरेखा कथेसाठी तितकीच आवश्यक वाटते असे नाही.
शमना कासिम ‘अला बोलेलो’ या गाण्यातून चित्रपटात रंगत आणतात. दुसरीकडे, नोरा फतेहीचे विशेष गाणे कथानकासाठी अनावश्यक वाटते.
अनिरुद्ध रविचंदरचे संगीत आणि पार्श्वसंगीत दमदार
‘जेलर २’च्या प्रभावी बाजूंमध्ये संगीतकार अनिरुद्ध रविचंदर यांच्या पार्श्वसंगीताचा मोठा वाटा आहे. रजनीकांत यांच्या प्रत्येक दमदार प्रवेशाला आणि महत्त्वाच्या प्रसंगाला त्यांच्या संगीताची साथ मिळते.
‘वन सन वन मून’ हे गाणे रजनीकांत यांचा करिष्मा अधोरेखित करण्यासाठी वापरण्यात आले आहे. ‘हुकुम’ हे गाणेही त्यांच्या पडद्यावरील प्रभावाला अधिक उंची देते. रजनीकांत यांची शैली आणि प्रेक्षकांच्या अपेक्षा समजून घेण्यात अनिरुद्ध यांचा अनुभव जाणवतो.
‘अला बोलेलो’ आणि ‘बिंदास’ या दोन विशेष गाण्यांपैकी पहिले गाणे अधिक प्रभावी ठरते. ‘बिंदास’ मात्र फारशी छाप पाडत नाही. काही लांबलेल्या दृश्यांनाही पार्श्वसंगीतामुळे रंगत मिळते.
‘जेलर २’ पाहावा का?
एकूणच, ‘जेलर २’ हा रजनीकांत यांच्या स्टार पॉवरवर उभा असलेला मनोरंजक व्यावसायिक चित्रपट आहे. अॅक्शन, विनोद, दमदार संवाद, संगीत आणि मोठ्या कलाकारांची उपस्थिती यामुळे तो प्रेक्षकांचे मनोरंजन करतो. विशेषतः रजनीकांत यांच्या चाहत्यांसाठी त्यांचा स्वॅग आणि पडद्यावरील प्रभाव हे चित्रपटाचे मोठे आकर्षण आहे.
मात्र, उत्तरार्धातील लांबलेले प्रसंग आणि कथानकातील काही कमकुवत दुवे यामुळे चित्रपटाला आणखी घट्ट बांधणीची गरज जाणवते. तरीही नेल्सन दिलीपकुमार यांनी प्रेक्षकांना मनोरंजनाचा पुरेसा डोस दिला आहे. ‘जेलर ३’ची शक्यता व्यक्त होत असल्याने टायगर मुथुवेल पांडियनची कहाणी अद्याप संपलेली नाही, असे चित्रपटाच्या शेवटी जाणवते.
अंतिम मत : रजनीकांतचा करिष्मा, अॅक्शन आणि दमदार पार्श्वसंगीतासाठी ‘जेलर २’ एकदा पाहण्यासारखा चित्रपट आहे. मात्र, कथानकाच्या वेगाबाबत काही तडजोडी स्वीकाराव्या लागतील.